تویِ مست حق رأی ندارد.

به اندازهٔ یک دور نوشیدنی است، یک‌بار، برای همیشه. اپ‌های همسایه برای مجوز مادام‌العمر ۸۹٫۹۹ تا ۹۹٫۹۹ می‌گیرند و اشتراک‌ها در سه سال از آن بیشتر می‌شوند. یک شب بد روی پلتفرم محتوا به چهار رقم می‌رسد و یک ایمیل ساعت دو بامداد وسط دعوای حضانت خیلی گران‌تر تمام می‌شود. اگر باز هم عدد بالا به نظر می‌رسد، شاید به آن نیاز نداری — این هم پاسخ درستی است.

نه. پیام دادن به کسی که رابطه‌ات با او تمام شده یکی از راه‌هایی است که ساعت یک بامداد پول از دست می‌رود، و همانی که همه دربارهٔ آن حرف می‌زنند. بقیه — خرج کردن، معامله، ایمیل به رئیس — همان خطاست با صورت‌حساب بزرگ‌تر.

نه. نه اشتراک، نه تبلیغ، نه دورهٔ آزمایشی که به صورت‌حساب تبدیل شود، نه قابلیت قفل‌شده. یک‌بار پرداخت می‌کنی و همه‌چیز از اولین اجرا کار می‌کند.

راه خروجی نیست، و اصل ماجرا همین است. نه دکمهٔ باز کردن قفل، نه استثنا، نه خرید اضطراری — ساعت یک بامداد چیزی برای خریدن وجود ندارد. راه‌هایت این‌هاست: به ده پرسش پاسخ بده تا یک اپ ده دقیقه باز شود؛ در گاوصندوق بنویس؛ به دوستی که انتخاب کرده‌ای زنگ بزن؛ یا تا صبح صبر کن. تماس‌ها، خدمات اضطراری و نقشه هرگز مسدود نمی‌شوند. و اگر واقعاً لازم است همه‌چیز را خاموش کنی، تنظیمات خود گوشی‌ات این کار را در چند ثانیه انجام می‌دهد — جلویش را نمی‌گیریم، فقط صبح می‌گوییم که چنین شد.

روی آیفون اصلاً نمی‌تواند: اپل فقط نشانه‌های بی‌نام از انتخاب‌های تو به برنامه می‌دهد، پس هرگز نمی‌فهمد کدام برنامه‌ها هستند. روی اندروید می‌داند — به همین دلیل سپر می‌تواند نام برنامه‌ای را که همین حالا متوقف کرده بگوید — اما دانستن و فرستادن دو چیزند و جایی برای فرستادن وجود ندارد. نه حساب، نه سرور، نه تحلیل. هر عددی که می‌بینی خودت وارد کرده‌ای.